MARISA YEAMAN - Roadmap Heart

Marisa surprised everyone three years ago with her slendid debut "Pure Motive', and it appeared here on charts, and end of year lists. Now here is her second full CD 'Roadmap Heart' (perfectly chosen title) for her and us, as let me express it mildly, it leaves a deep impression on us.

Country, Rock, Folk and Blues are the ingredients for a pot of pure Americana Down Under. The song writing of this Australian lady is truly amazing. Marisa also plays very good acoustic guitar, has a beautiful voice and is accompanied by great bandsmen. What more could you want?

The 15 songs on this album tell a clear story. This album unfolds as a psychological novel about love and how it is sometimes lost. At the same time, the imagery of these songs is like a roadmovie, in which the main character is on the run from their heartache.

The Cd opens with the extraordinarily beautiful '1000 Mile Stare'. After the end of a crazy, passionate love and betrayal that follows, the wheels of the car are 'turned towards the desert' ,to not look back. Dreams of the past are given up, and infinity is suddenly wide open. In the next number, through an 'Old Hotel Phone' the (ex) lover is asked to hang on and come back. The slide of Tim Hackett and guitar of Dave Steel earnestly howl. The sturdy rocking 'Desolate' follows. The woman picked up a 'smooth talking hitcher on this road to nowhere' in an effort to forget all the misery but shall soon see this does not really succeed "It takes more than a bottle in a hotel room to save her soul" puts the resolute Yeaman.

In 'Flying North' is stressed the loneliness, sorrow and regret at having no other choice than to leave 'because I love you is just three words for what it's worth'. 'Dirty Hands' firmly asks an unfaithful partner 'to keep them to themselves'. The interesting 'Time is Cast' is accompanied only by Yeaman's acoustic guitar and the virtuostic pedal steel of Garrett Costigan, and measures the damage of worn out love where the feelings remain strong "I am falling through myself and falling apart/and I want to thankyou from the bottom of my broken heart". Comfort is found in the healing sound of 'Amsterdam Rain' even though this strangers city brings reminders to the heart that no escape seems possible.

What follows 'Leaves' is one of the most beautiful timeless pearls from this album, in which Marisa Yeaman only accompanied by the piano of Matthew Vehl, compares the falling of the autumn leaves with the human farewell and the sense of loss that follows. In 'Silent Murder' comes a take on the almost casual 'Homicide of the heart' committed. The Australian singer closes with 'Mantra' in which a Sitar (that was long ago!) calls up a mystical atmosphere. It seems everything is lost "we were the truth and you knew it well/ so all I know now is love is hell", and the only hope is to pray for the peace for one's soul.

The impression of this strong mature Cd will linger long. Marisa Yeaman remains a very talented artist who we would dearly love to see perform live. Meanwhile, there is just one recommendation. Buy this CD.
Shake.

In Dutch:

Marisa Yeaman verraste vriend en vijand een drietal jaren geleden reeds met haar prachtdebuut ‘Pure Motive’ en dook daarmee her en der op in charts en eindejaarslijstjes. Nu ligt haar tweede full-cd ‘Roadmap Heart’ (perfect gekozen titel) voor ons en deze heeft, laat ik het zacht uitdrukken, een diepe indruk op ons gemaakt. Country, Rock, Folk en Blues zijn de ingrediënten voor een potje pure Americana van Down Under. Het songschrijverschap van deze Australische dame is ronduit verbluffend. Marisa speelt daarbij ook nog bijzonder goed akoestische gitaar, bezit een hele mooie stem en laat zich begeleiden door rasmuzikanten. Wat wilt u nog meer? De 15 songs van deze plaat vertellen duidelijk één verhaal. Zo ontvouwt dit album zich als een psychologische roman over de liefde en hoe die soms verloren gaat. Tegelijk doen de beelden die deze songs oproepen ons denken aan een roadmovie, waarin het hoofdpersonage op de vlucht slaat voor de eigen hartsproblemen. Zo opent de cd met het ongemeen prachtige ‘1000 Miles Stare’. Na het beëindigen van een zotte, passionele liefde en het verraad dat hierop volgde wordt het stuur van de wagen naar de woestijn gekeerd en wordt verder niet meer omgekeken. Dromen uit het verleden zijn opgeven en het zicht op de oneindigheid ligt plots wijd open. In het daaropvolgende nummer wordt via een ‘Old Hotel Phone’ de (ex)geliefde alsnog gevraagd niet op te hangen en terug te komen. De lap steel van Tim Hackett en de leadgitaar van Dave Steel janken smekend mee. Het stevig rockende ‘Desolate’ volgt. De vrouw pikt een ‘smouth talking hitcher on this road to nowhere’ op om alle ellende te vergeten maar stelt al gauw vast dat dit niet echt lukt: ‘ It takes more than a bottle and a motel room to save her soul’ stelt een vastberaden Yeaman. In het beklemende ‘Flying North’ laten eenzaamheid, verdriet en berouw het hoofdpersonnage geen andere keuze dan alweer te vertrekken want ‘ I love you is just three words for what it’s worth’. Marisa trekt daarna opnieuw rockend van leer tegen de ontrouw van haar vriendje en verzoekt hem zijn ‘Dirty Hands’ vooral bij zichzelf te houden. Het intrieste ‘Time Is East’, enkel begeleid door Yeaman’s akoestische gitaar en de virtuoze pedal steel van Garrett Costigan, meet de schade op van de stukgelopen liefde, maar het gevoel blijft dubbel: ‘ I am falling through myself and falling apart / And I wanna thank you from the bottom of my broken heart’. Troost wordt even gevonden in het helende geluid van ‘Amsterdam Rain’, ook al roept deze vreemde stad tevens gedachten op aan de geliefde en lijkt geen escape mogelijk. Wat later volgt ‘Leaves’, één van de mooiste tijdloze parels uit deze plaat, waarin Marisa Yeaman, enkel begeleid door de piano van Matthew Vehl , het vallen der bladeren in de herfst vergelijkt met het menselijk afscheid nemen en de verlatenheid van het hart die erop volgt. In ‘Silent Murder’ wordt er op een drafje en bijna terloops een ‘homicide of the heart’ gepleegd. Afsluiten doet de Australische zangeres met ‘Mantra’, waarin een sitar (dat was lang geleden!) een mystiek sfeertje oproept. Hierin lijkt alles verloren ‘We were the truth and you knew it well / so all I know is love is hell’. Er kan enkel gebeden voor de rust van de eigen ziel. Meteen het einde van deze sterke diep doorleefde plaat die nog lang zal blijven nazinderen. Marisa Yeaman blijft een zeer getalenteerde artieste die we maar al te graag eens live aan het werk zouden zien. Intussen is er slechts één advies: koop deze cd.

SHAKE

www.rootstime.be